Wednesday, December 28, 2011

Γκραν φινάλε μιλάμε..

 Λονγκ τάημ νο ση! Συστηματικά σε αφασία (χα) και με αφθαίρετα κοπανημένο το ήτα. Μα δεν είναι πιο όμορφη η πρόταση έτσι?
 Λοιπόν, επειδή μου σημείωσα απουσίες, είπα αντί να πετάξω μια σφήνα για να αναπληρώσω το κενό, να αναπληρώσω καλύτερα όόόόόόλα τα κενά που έχω αφήσει κατά καιρούς με ένα γιγαπόστ.
 Γι' αυτό, φωτογράφισα τα χιτάκια από το πιο λούζερ μπλοκάκι μου (για τέτοιο το είχα παλιότερα και του μεινε ρετσινιά). Μ΄αυτό την είχα πατήσει.Είχε μια φανταστική ταπετσαρία για εξώφυλλο, αυτήν εδώ:

ήταν και χοντρούτσικο και τρελάθηκα, δεν το πήρα, το άρπαξα. Μόλις όμως είδα τα χαρτιά μέσα που ήταν σαν από πεπιεσμένο κωλόχαρτο και μόλις ακουμπούσες μελάνι πάνω σου έβγαινε δέκα σελίδες παρακάτω, σκέφτηκα μα καλά τι κόλπα είναι αυτά? Δεν το περίμενα από γερμανική κατασκευή. Ντροπή. τς τς τς.
 Τελικά το συνήθισα και να ορίστε μερικά από τα περιεχόμενα:


 Του ιδίου φυράματος έχετε ξαναδεί παλιότερα, ίσως και το ίδιο να το ΄χω ξαναβάλει, αλλά ένα κεφάλι χειμώνα-καλοκαίρι, διαστολή-συστολή χάνονται πράματα στο δρόμο.


 Το μουτζούρωμα εδώ αντιγράφει τα τρίτου βαθμού εγκαύματα, αλλά η μέθοδος δεν έχει τελειοποιηθεί και μάλλον θα μείνει εκεί που είναι γιατί τα σχέδια αυτά είναι ανασφάλιστα.


 Το έργο αυτό λέγεται: " Η παθούσα μυτόγκα".Ετοιμάζω, με αφορμή αυτό τον προβληματισμό για τα πράματα που μπορούν να σου πέσουν στη μύτη ειδικά αν πετάνε κουρούνες από πάνω, ένα ειδικό προστατευτικό εξάρτημα για να έχει κανείς τη μύτη του ήσυχη στο καθημερινό σουλάτσο.


 Εδώ φαίνεται αυτό που έλεγα πιο πριν για τα μελάνια. Δεξιά είναι το πως βγήκε το χαρτί από την πίσω μεριά, πράμα που δε στέκει, αλλά άντε πες μου εσύ τώρα. Μου τη σπάει ακόμα περισσότερο γιατί παίζει το πίσω να είναι καλύτερο.#@*$#!




Λίγη καραβίσια βαρεμάρα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Δε θυμάμαι αν κάτι από όλα αυτά είχε σχέση με το ταξίδι που είχα πάει στο Ρέθυμνο. Ο τύπος που πέφτει στον κουβά ίσως, αφού οι ρακές είναι λίγάκι ψυχεδελικές.


 Εδώ, η φωτογραφική κλάταρε κι άρχισε τις μυωπίες, αν και νομίζω ήθελε λίγη θολούρα ακόμα. Ή το κάνεις ή δεν το κάνεις.

 Αυτός δεν το κάνει.


 Ενώ αυτή, άστο καλύτερα...Οκεη, φτάνει μ΄αυτό. Μου αρέσει που της έφτιαξα τάχα μου κι ατμόσφαιρα με τα σκίαστρα απ΄τη μια μεριά. Σα μεσημεράκι καλικαιρινό...Σνιφ.. Δεν είμαι καλά,τρύπησε η θερμοφόρα.


 Το ερωτηματικό ισχύει. Επειδή όμως έχει πολλή φιλοσοφία το πράγμα το αφήνω για άλλη ώρα που δε θα ΄ναι Χριστούγεννα.



 Κάπως έτσι είναι κανείς όταν κατεβαίνει από το 049.


 Άμα ξέρει κανείς που πουλάνε τέτοια καπελάκια που να μην έχουν όμως ένα μάτσο πλαστικές τρίχες απάνω να μου πει παρακαλώ.


 Τοπίο. Θα μπορούσε να είναι έρημος, αλλά μας τα χαλάει το δέντρο που δεν είναι κάκτος, κατά τα άλλα κανένα πρόβλημα.


 Ο Ντέιβιντ Λιντς στο μαξιλάρι μου που μόλις έχυσα τον καφέ πάνω.




 Δυο-τρία σκιτσάκια που τσίμπησα από κάτι φωτογραφίες σε περιοδικά.Το μεσαίο δεν είναι από διαφήμιση, είναι κανονικός άνθρωπος (ζντόινγκ) και το τελευταίο φυσικά το έβαλα για το ηχητικό ΖΑΠ  
που πιστεύω δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, εκτός αν συμπλήρωνα έναν λιωμένο βάτραχο κάτω από την πατούσα οπότε θα γινότανε ΒΙ ΊΠΑ ή ένα μπαλόνι με λίγο νερό οπότε θα ήτανε ΣΤΡΟΤ.

 Αυτά τα ολίγα από σχεδιάκια.

 Κλείνοντας, τα δύο καινούργια μου table walkers, για τα οποία είμαι περήφανη. Αν και τα μεγέθη δεν ταιριάζουνε αυτό δε θα είναι πια πρόβλημα αν, όπως είπε ο Ηλίας, βάλω τις πατάτες πιο μακριά.


 Ευχές για ένα γερό στομάχι σε όλους, προσοχή με το αυτοκίνητο  κλπ κλπ και τα λέμε συντόμως.


Τσηαρζ!
Ευνο-

Friday, November 25, 2011

Ζμήνος

Η απόσταση το κάνει να μοιάζει λιγάκι με οικογένεια μικροβίων. Μόνο στη φωτογραφία, γιατί αν είσαι εκεί και το βλέπεις το μικρόβιο μάλλον είσαι εσύ.Το ουράνιο τόξο κατάφερε και χώρεσε λιγάκι στη γωνίτσα,έτσι το ξεχωρίζουμε αμέσως από το από την κάτω εικόνα που δείχνει ένα πλακάκι φίσκα σε βάκιλους Yersinia pestis,κοινώς βακτήριο που προκαλεί την πανώλη.
Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει η πανώλη με τα πουλιά. Είναι μια από τις τελευταίες μου εμμονές ( η πανώλη δηλαδή, τα πουλιά είναι παλιά ιστορία) και συνδέεται με τη μορφή που είχαν οι προστετευτικές στολές των γιατρών κατά τη διάρκεια της μεγάλης πανούκλας του Μεσαίωνα (Black Plague/Black Death) που σκότωσε το 30-60% του πληθυσμού της Ευρώπης.Οι στολές είχαν την εξής μορφή:

Το ράμφος περιείχε διάφορα βότανα και μπαχαρικά για να φιλτράρει τον αέρα,τα γυαλιά είχαν κόκκινο χρώμα που πίστευαν ότι τα κάνει evilproof, ο μανδύας ήταν καλυμένος με κερί και το ραβδί το χρησιμοποιούσαν για να δίνουν οδηγίες στους συγγενείς ή για να ακουμπάνε τον ασθενή χωρίς να τον αγγίζουν άμεσα.
Γενικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτή η ξεχασμένη ιστορία, αλλά αν θέλετε τη γνώμη μου διαβάστε μόνο τα βασικά, γιατί η βαθύτερη μελέτη φέρνει μερικά ενοχλητικά, μάλλον δυσάρεστα όνειρα.
Εντάξει, δε φταίει αυτό, λέμε τώρα.

Friday, November 18, 2011

kkk stone


Aν και το συγκεκριμένο δεν είχε καμία επιθετική, ρατσιστική ή εγκληματική διάθεση όσο πόζαρε. Άλλο ένα κομματάκι παραλίας που βρέθηκε σπαρμένο ανάμεσα σε μεγαλύτερα όμοιά του που ξεφύτρωναν μέσα από τις άμμους. Στην αρχή αισθάνθηκα σα να κλέβω κανένα παιδί, τόσο έμοιαζαν όλα μεταξύ τους, ωστόσο το ξεπέρασα γρήγορα με τη διαιολογία ότι δε θα κακοπάθαινε πια από την αλμύρα. Ήδη είχε γίνει όμορφο και θα μπορούσα να το διατηρήσω έτσι. Φυσικά πήρα αέρα και κουβάλησα μισό νταμάρι στο σπίτι μετά από την απελευθερωτική αυτή σκέψη, με αποτέλεσμα..τίποτε, με κανένα αποτέλεσμα. Το μόνο αποτέλεσμα είναι από πάνω.

Tuesday, November 15, 2011

Terra incognita (Άγνωστη γη).




Εδώ μερικές φωτογραφίες από τη σύνθεση που έχω στήσει σε ένα απ τα δωματιάκια του Τaf.

Άτζελα και Νικόλα, ευχαριστώ για τις φωτογραφίες.*
  

Saturday, November 12, 2011

Μερικές καλοκαιρινές πέτρες






Κατά βάθος δε θέλω να παραδεχτώ ότι κάνει έξω τέτοιο κρύο, αν και δεν είναι και τόσο τρομερό εδώ που τα λέμε..Είναι από τις μέρες που δε θα 'θελα να κουνηθώ απ' τον καναπέ, που σημαίνει ότι πρέπει να τις έχω μπερδέψει τις μέρες, αφού Κυριακή είναι αύριο και όχι σήμερα.
Ενηγουέη, έτσι λίγα σκιτσάκια για ζέσταμα που δεν το βλέπω.

Thursday, November 10, 2011

Thursday, November 3, 2011

Me,myself and I and myself and I and me



 Ετούτα δω είναι κάτι λάδια σε χαρτί από μια ψιλοαρχαία σειρά (σιγά την αρχαιότητα) με ζαβούς χαρακτήρες, που όσο τους προχωρούσα στραβώνανε ακόμα περισσότερο και αυτός είναι κι ο λόγος που βάζω μόνο δύο προς το παρόν. Ε,ταιριάζουν και λιγάκι με το : "εδώ ο κόσμος καίγεται και το μπιπ μπιπ.." οπότε είμαστε εντάξει και με την επικαιρότητα, αν και για να ήματαν εντελώς εντάξει εδώ που τα λέμε έπρεπε να είχα φτιάξει άλλες φάτσες, (το από κάτω δεν πειράζει) μα είναι κρίμα να τις χαλάσω τώρα, εκτός αν τις κολλήσω στο φώτοσοπ που δεν είναι κρίμα at all. Όπως και να 'χει, αυτές είναι οι ζαβογκομενάρες τύπου I love me και ίσως me,myself and I are all in love with me και μη χειρότερα.Εναλλακτικά: Μια διαδρομή από το ναρκισσισμό στην απόλυτη μαλακία.Ευχαριστώ.

Saturday, October 29, 2011

Μπλοκάκια



 Τα μπλοκάκια είναι ένα βολικότατο σύστημα καταγραφής πληροφορίας. Χωράνε στην τσάντα, μερικά χωράνε και στην τσέπη, μπορείς να τα έχεις μαζί οπουδήποτε. Κάποτε, μου χαρίζανε μπλοκάκι και κοιτούσα περίεργα, σε φάση τι το κάνουν τώρα αυτό? Το καλύτερο μπλοκάκι για μένα είναι το πιο μάπα. Δεν το λυπάσαι, του αλλάζεις τα φώτα. Αντίθετα, ένα κυριλέ μολέσκιν που είχα πάρει πρόπερσι,ακόμα να το τελειώσω, ίσως φταίνε οι στρογγυλεμένες γωνίες που δεν τις θεωρώ και σπουδαία ιδέα.
Όπως και να χει, το μπλοκάκι σώζει πάντα από τη βαρεμάρα και είναι πιο υγιεινο από το αλκόολ.
Και αν έχεις κι ένα ωραίο μαρκαδοράκι, είναι τέλεια και αν έχεις και κανένα χρωματάκι είναι...εε...πιο τέλεια απ' το τέλεια δε γίνεται,οπότε κατεβαίνει κατηγορία αναγκαστικά το προηγούμενο νόημα, κλαψ.
Το πιο απολαυστικό κομμάτι βέβαια, είναι όταν μετά από καιρό σκαλίζεις μαζεμένα παλιά μπλοκάκια και λες: Χριστέ μου,τι βλακείες είναι αυτές! αλλά και: Ωχ,αυτό το 'χα ξεχάσει τελείως ή: Α, το τηλέφωνο του τάδε, τι να κάνει αυτός?
Τα σκιτσα είναι από 2 διαφορετικά του 10, ένα μαύρο κι ένα που είχε ωραίο εξώφυλλο, με μια ταπετσαρία που με ψάρωσε και το πήρα, αλλά κατά τα άλλα το χαρτί ποτίζει και το μολύβι.
Μπλοκάκι και ξερό ψωμί. 

Monday, October 24, 2011

Δειγματολόγιο


 Τι έχει τραβήξει κι αυτή η μοκέτα..
Έχω αρχίσει να πιστεύω πως είμαι εργαλείο εξιλέωσης για τις μοκέτες με κακό κάρμα. Είναι παλιά ιστορία αυτή.
Στην Καρδίτσα είχα αποφασίσει σχετικά νωρίς ότι δε θα την πάρω μαζί μου εκείνη την μπλε,οπότε την έκανα εμπριμέ μέχρι να φύγω.Ήθελα να δω, ωστόσο, τη φάτσα του επόμενου που θα έμπαινε να αναρωτιέται τι έγινε εδω μέσα..
Ετούτη εδώ, η σαπιομηλέ, δεν έχει φτάσει το μεγαλείο της άλλης, όμως την έχει ξεπεράσει σε εμπειρίες,δεδομένου του ότι δεν τρώει μόνο μπογιές, αλλά και πριονίδια και κόλλες, ελαχιστοποιώντας το ενδεχόμενο αβιταμίνωσης, πολύ σημαντικό για μια μοκέτα 20 χρονών.
Εν μέσω σκληροπυρηνικών εργασιών είπα να αποτυπώσω την όλη χαβούζα, μετά όμως σκέφτηκα ότι καλύτερα να θυμόμαστε τις ευχάριστες στιγμές, επομένως ορίστε.
Το πουλί δεν είναι τελειωμένο, θα το δείτε μαζί με την υπόλοιπη σύνθεση μόλις στηθεί (όχι το πουλί, η σύνθεση). Η παραπάνω είναι πιο παλιά, από μια βραδιά Jameson με την Εύα που κατέληξε σε φωτογραφική καταιγίδα (ντόινγκ).
Προς το παρόν, τα 'χω μπερδέψει όλα εδώ μέσα, χαρτιά,υφάσματα, σίδερα, γύψους, να δούμε τι θα βγει..
Κοινώς, έχει πέσει κούραση και όχι τίποτε άλλο, δεν μπορώ να ξαπλώσω και στη μοκέτα, έτσι όπως την έχω κάνει, θα με πιάσει σίγουρα φαγούρα, εάν δε μου χωθεί κανένα σύρμα πουθενα...

Thursday, October 13, 2011

Υγρός αέρας


 Όσο και να λέμε τώρα, ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να απολαμβάνει και τις 4 εποχές.  


Υπάρχουν πάντα όμως οι προτιμήσεις. Του στυλ: Τί? Καλοκαίρι? Μπλιάχ! Ζεσταίνομαι υπερβολικά και ιδρώνω,τα παπούτσια μου βρωμάνε (ασυναίρετος τύπος του βρωμώ) κλπ ή : Σιχαίνομαι το Χειμώνα, μου στάζει η μύτη συνέχεια (μπλιάχ εγώ τώρα) και παγώνουν τα δάχτυλά μου νια νια νια...Εδώ, όπως καταλαβαίνετε πρόκειται περί σοβαρών προβλημάτων.


 Λιγότερα σκάγια παίρνουν τις ντεμί εποχές, Άνοιξη και Φθινόπωρο καλή ώρα, για τις οποίες κανείς δε χέστηκε,εκτός ίσως απ' τους αγρότες που παρακολουθούν το δελτίο καιρού μην τους βρέξει τα μπαμπάκια πριν τα μαζέψουν.

Προσωπικά, βρίσκω τις εποχές αυτές το πιο θεαματικό εύρημα του κύκλου της χρονιάς. Μα είναι τίγκα στα φαινόμενα! Την περασμένη Κυριακή, παραδείγματος χάριν, στην επιστροφή για Αθήνα, πέτυχα διπλό ουράνιο τόξο μαζί με αστροπελέκια κι όλο αυτό για καμιά ώρα.Ουάω! Από την άλλη, η πτώση της θερμοκρασίας και τα μυστήρια βαρομετρικά μου παρουσίασαν ένα εντελώς εξωτικό φαινόμενο, μια εντελώς αδικαιολόγητη λαχτάρα για τσάι (γενικά το βαριέμαι το τσάι). Έφτιαξα , λοιπόν, κι εγώ μια καφετιέρα τσάι, πέταξα κι ένα ξυλαράκι κανέλα μέσα και το ρούφηξα όλο. Και μετά έζησα την πιο φθινοπωρινή ψυχεδέλεια, πριν θυμηθώ ότι η κανέλα σε μεγάλες δόσεις είναι τοξική και συνέλθω απότομα.Πέταξα τις κοτσάνες κι έφτιαξα ένα καφεδάκι να ισιώσω.


Θε να πω, όμως δε θα μάθαινα ποτέ τι μπορεί να κάνει το τσάι αν ήταν ακόμα καλοκαίρι.You see?  :)




Υ.γ: Αυτό το ποστ είναι ολίγον ζαβό, σα να βγάλανε υγρασία τα γράμματα, αλλά ταιριάζει άρα δεν πειράζει.





Saturday, October 8, 2011

Ruhe...


 Eίναι ακόμα σκελετός όπως φαίνεται.Καμια ανησυχία, ωστόσο, δε θα μείνει έτσι,ούτε ζόμπι θα γίνει, έτσι τουλάχιστον ελπίζω.
Μια μικρή γεύση από τις προεργασίες ενός ζωγραφικής προσέγγισης γλυπτικού έργου ή πιο σωστά σύνθεσης , που θα παρουσιαστεί στις 10 Νοεμβρίου στο  http://www.theartfoundation.gr/  στα πλαίσια μιας ομαδικής έκθεσης με θέμα "μικροί κήποι ευτυχίας".
Λεπτομέρειες θα ακολουθήσουν για όποιον ενδιαφέρεται να περάσει και να δει από κοντά τα έργα.
Μέχρι τότε δουλειά στο τετράγωνο κι αυτό γιατί έχω μόνο δύο χέρια που μπορώ να χρησιμοποιήσω κι όχι 10, πράγμα βολικό γιατί άντε να κάνεις κουμάντο σε 10 χέρια ταυτόχρονα, σκέτο μπλέξιμο.
Προς το παρόν δεν έχει νόμα να πω και πολλά για το τι θα είναι αυτό που θα βγει,αφού καλά καλά δεν ξέρω ούτε κι εγώ. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι το ύψος της κεντρικής φιγούρας που θα είναι κάπου στα 2,20 μέτρα και το ότι θα είναι φτιαγμένη από παπιέ μασέ και θα κρέμεται, αλλά δε θα αιωρείται.
Αυτά για την ώρα.Ιδού και το υπόλοιπο των χεριών όπως είναι  αυτή τη στιγμή:

Thursday, October 6, 2011

Ίσως ενδιάμεσα.


Περσινά λάδια...αν και ακούγεται σα να μιλάω για αμάξι που έκαψε φλάτζα. Υπήρχε κάπου κι ακόμα ένα πινακάκι με παρόμοια γδαρσίματα που θα ταίριαζε εδώ, το οποίο όμως πρέπει να ψάξω να το βρω και δεν είναι εύκολο πράγμα τελευταία με το μπέρδεμα που μου έχω καταφέρει σα δεξί κροσέ στο σαγόνι. Εννοώ ότι το έκανα γρήγορα και απροειδοποίητα. Δεν ξέρω τι λεν τα ζώδιαα, αλλά αν έχεις ωροσκόπο αυγό, άστα να πάνε φίλε μου, ο μήνας Οκτώβριος (και όχι Οκτώμβριος,πως σας ήρθε?) θα είναι σκέτη ομελέτα. Ναι. Όμως ουδέν καλό αμιγές καλού, κι αυτό είναι και το καλό της υπόθεσης. Θα ταϊσετε πολλούς πεινασμένους κατακτώντας έτσι κι εσείς μια θέση στο τραπέζι. Γουάω!
Λοιπόν, σκέφτηκα πως η επόμενη φασίνα που θα κάνω θα είναι 24ωρη,σαν το Σκαραβαίο στα Εξάρχεια και προκειμένου να καταλάβετε θα ανέβαζα και μερικά σποτάκια (όχι τα φωτάκια), αλλά μετά θα έπρεπε να εξηγήσω και το λόγο που το μέρος μοιάζει σα βομβαρδισμένο από  πολεμικό αεροπλάνο (όχι κανόνι,έχει σημασία) και τελος πάντων, αν τα πω όλα τώρα μετά τι θα έχω να γράφω εδωπέρα?
Γι αυτό αουβίντερζεεν,ορεβουάρ και καλό ξημέρωμα.

Thursday, September 29, 2011

Watch your step





Λάδια σε μουσαμά. Το πρώτο έχει διαστάσεις 80 x 60 cm, για το από κάτω δε γνωρίζω επειδή δεν το έχω κιόλας. Κάπου βρήκα τη φωτογραφία και μου φάνηκε ότι ταιριάζουν μεταξύ τους.
 Να πω, ότι στο δεύτερο έχω κάνει μόνο τις φιγούρες. Είναι από το 2008-09 και τα δυο αν δεν κάνω λάθος, αλλά θεματικά έρχονται ξανά στο μυαλό μου, καθώς σκέφτομαι να μεταφέρω σε γλυπτό (;)  κάποια απ' αυτές τις φιγούρες με τα αδύναμα πόδια, το οποίο θα παρουσιαστεί σε μια ομαδική έκθεση, κατά τις αρχές του Νοέμβρη στην Αθήνα. Λεπτομέρειες προσεχώς.
Φυσικά, νοσταλγώ τη ζωγραφική, με την αφορμή αυτή, και τα τεχνικά προβλήματα βαρύτητας που δεν έχει, από την άλλη τα διάφορα νευρικά κύτταρα τρέχουν σε μαραθώνιο κατά του αλτσχάιμερ, πράγμα καλό για την υγεία.Η βασική πρόκληση είναι τα 2 μέτρα ύψος που θα έχει αυτό το πράγμα και το πως θα γίνει να μην κάνει ένα κρατς και μαζεύουμε τα μπάζα με τη σκούπα στο τέλος. 
Ελπίζω να πάνε όλα καλά και το αποτέλεσμα να πλησιάσει αυτό που σκέφτομαι, κάτι που δε συμβαίνει σχεδόν ποτέ, αλλά δεν είναι και τόσο σημαντικό τελικά αν υπολογίσει κανείς και όλα αυτά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της δουλειάς.Ε; είναι;

Tuesday, September 20, 2011

Άντε ρε γαϊδούρι...


Ναι, αυτό το χαριτωμένο και τόσο παρεξηγημένο ζωάκι με τις αυτάρες και την κοιλάρα να κρέμεται.






Εδώ, μια μάσκα που έφτιαξα μόλις για ένα θετρικό,για το οποίο δεν έχω ιδιαίτερες πληροφορίες προς το παρόν,πέρα από το ότι θα παιχτεί μόνο το Σάββατο σε ένα χώρο στην Ιερά Οδό. Το κακό είναι πως δε θα μπορέσω να δω την παράσταση, γιατί θα μαι στην Καρδίτσα για φάση ρετρό-κτηνιατρικό, τουτέστιν διημερίδα αναπαραγωγής μηρυκαστικών (ντόινγκ), πράγμα άσχετο με το γαϊδούρι, αλλά όχι τόσο άσχετο όσο ακούγεται.
Ήταν πολύ δασκεδαστική η κατασκευή και ευχαριστώ  την κοπελιά παρακάτω για τα τιπς.
http://nonphenomenallineage.blogspot.com/2007/10/paper-mache-donkey-mask-and-other.html
Όποιος θέλει μπορεί να το δοκιμάσει με διάφορες παραλλαγές π.χ γουρούνι,μοσχάρι, ανάλογα τι ταιριάζει στον καθένα και να τη φορέσει στο γραφείο,στο σπίτι,στην εξοχή.Κυρίως στην εξοχή.Φτιάχνει τη διάθεση, σίγουρα πράγματα.

Υ.Γ: Την καρεκλίτσα αυτή  τη βρήκα παρατημένη σε μια στοίβα πράγματα κοντά στα σκουπίδια και με πολύ καμάρι λέω πως την έκανα αγνώριστη.Μα καλά πως πετάτε τέτοια αντικείμενα, αντικειμενικά δηλαδή, ευχαριστώ! Στη συκεκριμένη εντυπωσιακή περίπτωση είχε πεταχτεί ένα ολόκληρο σπιτικό με πράγματα που ανήκαν σε παιδιά,παππούδες και μεσήληκες,δηλαδή από παιχνίδια,κουζινικά μέχρι διαβατήρια και αλληλογραφίες του 40 (!) και ακόμα αναρωτιέμαι τι μπορεί να συνέβη σ΄αυτούς τους ανθρώπους. Μήπως έφυγαν για Αυστραλία οικογενειακώς ή μήπως έφυγαν οικογενειακώς σε κανένα αυτοκινητιστικό; Μάλλον δε θα μάθω και είναι σα μεταφυσικό ερώτημα  που μου σκάει σα σφαλιάρα όποτε κάθομαι σ΄αυτή την πολυθρονίτσα.Ευτυχώς όχι πολύ συχνά γιατί δεν έχω βάλει ακόμα μαξιλάρια.