Friday, February 15, 2019

Αρχάγγελοι στις βαγιές.







  Λαδομπογιά σε ξύλο - 109 x 86 cm.
 Ο αρχικός σχεδιασμός και το τελικο αποτέλεσμα. Η προτελευταία δείχνει  μια πιο κοντινή ιδέα των χρωμάτων σε φυσικό φως.

Thursday, December 6, 2018

Δυο ακουαρέλλες.





George Bataille, 10x15 cm. 2016.


Χουανίτα με κυδώνια, 30x40 cm. 2015.

Saturday, March 10, 2018

Αόρατο στήριγμα.


 

Πλαστικά και λαδοπαστέλ σε χαρτόνι 50x70.

Tuesday, November 7, 2017

Σαν μελάνιους.









Πλαστικό μαύρο σε χαρτάκι A4 ή αλλιώς πως μπορεί κανείς να περάσει ευχάριστα την ώρα του. 


Tuesday, July 18, 2017

Γεμάτα κενά.




   Ακουαρέλλες σε επιστροφή, πράγμα που προκύπτει να είναι καλή ιδέα. Από Α3 και πάνω (το πάνω) στο εξής. Μερικά πρώτα  για την ώρα και ραπανάκι για την όρεξη, γιατί η μηχανή λαδώθηκε και έχει πάρει το δρόμο της. Ε, είναι ωραία να παίζεις με το νερό καλοκαιριάτικα.

Monday, June 12, 2017

Black blocks 2


                            





   Σταμάτησε για να το συζητήσει λίγο με τον εαυτό του, το κατά που ήθελε να πάει κι έπειτα αποφάσισε να μείνει ακριβώς εκεί. Μια σοφή παγίδα στημένη γύρω από την ακινησία, που χτίζεται με δυο χεράκια, την αναζήτηση και την ευφυϊα. Όμως έξυπνος τελικά είναι μόνο αυτός που βρίσκει τρόπο να ζήσει με μια μικρή αλήθεια φυλαγμένη στο τσεπάκι του κι όχι να κάθεται μέσα σε ένα ολόκληρο γήπεδο να κοιτάζει όρθιος τη γωνία σαν τιμωρημένος. Το κτίριο πέφτει, τα σκαλοπάτια μένουν, όπως μένουν και τα παγκάκια μετά το πανηγύρι.στον Αη Θανάση.

Thursday, October 6, 2016

Παρουσίαση πτυχιακής εργασίας στην ΑΣΚΤ - QUANTUM MIND






   Ευχαριστώ όσους πέρασαν εχθές από την έκθεση. Η κόπωση εξαφανίζεται πάντα όταν βλέπεις ανθρώπους να χαμογελάνε στην έξοδο. Ένα στοίχημα κερδισμένο. Τα έργα θα μείνουν μέχρι την Παρασκευή στις 8 το βράδυ στο διάδρομο του εργαστηρίου του Γεωργίου Λάππα, πλάι στον οποίο είχα την τύχη και την τιμή να φοιτήσω και που τόσο μας λείπει τώρα που έφυγε σε όλους μας. Το βίντεο στην είσοδο του εργαστηρίου, "Το ανοιγόκλεισμα του ματιού", το οποίο είναι μια συρραφή επιλεγμένων στιγμών αληθινής ζωής, είναι αφιερωμένο σε αυτόν, το μεγάλο μας δάσκαλο, που πρόσμενε τόσο πολύ να το δει. Η ημέρα που ολοκληρώθηκε το μοντάζ ήταν και η ημέρα που τον χάσαμε. Πάντως, όλη αυτή η σπουδαία οπτική που αποκάλυψε σε μας σχετικά με την καλλιτεχνική διαδικασία, δεν πρόκειται να σβήσει από μέσα μας ποτέ, αλλά ούτε και η θύμηση αυτού του ανθρώπου που έλαμψε στο πέρασμά του από αυτό τον κόσμο. Το σπάνιο φαινόμενο ενός δασκάλου που γίνεται πυρήνας έμπνευσης για τους μαθητές του. Ας βρει η ψυχή όλων μας το δρόμο της.


Friday, June 5, 2015

Post Αλαντίν.



   Δεν χρειάστηκε να το ψάξω πολύ.Ήξερα ότι αγαπάω τον Σανγκάλ, αλλά δεν ήξερα σε ποιο κομμάτι μου είχε τρυπώσει. Πάντως, ξετρύπωσε όπως του άξιζε, με μπουκαλάκι του '30 που ακόμα αναδίδει διεισδυτικό άρωμα τριαντάφυλλου, που θυμάται μόνο κάποιος με εκπαιδευμένη σ' αυτά μύτη.
   Εκ των υστέρων ανακάλυψα βέβαια ότι υπάχει κι αυτή η εκδοχή:
https://www.youtube.com/watch?v=h8UEu5XeDh8
   Διαλέγετε και παίρνετε.

Wednesday, March 4, 2015

Η ορχήστρα της Πόπης σε βινύλιο.


   Παλιά ιστορία που ξανάρχεται στην επιφάνεια και ολοκληρώνεται με μια μουσική κυκλοφορία. Τώρα και σε βινύλιο! Το θαυμαστικό εμπεριέχει την ίδια χαρά που αντιστοιχεί σε ένα τυπωμένο βιβλίο. Καλό και το ψηφιακό, αλλά πέρα από το περιεχόμενο, στερείται την ικανοποίηση της πραγμάτωσης μιας δουλειάς ως αντικειμένου.
   Πέρασε πολύς καιρός από τότε που το διασκεδάζαμε στα στούντιο της Αθήνας, οπότε τώρα όλα επιστρέφουν για δεύτερη ανάγνωση στο μυαλό μου. Και το συμπέρασμα είναι πως ο ήχος σαν μέσο μπορεί να σου δείξει δρόμους προς την ισορροπία με πιο άμεσο τρόπο, καθώς περιορίζεται χρονικά, οπότε τα δημιουργικά όρια είναι πιο αυστηρά, αλλά και πιο έντονα δεμένα με το κομμάτι που εκφράζεται. Δεν θα μπορούσα να υποτιμήσω τις άλλες τέχνες, εξάλλου εγώ ανήκω στην εικόνα, όμως νομίζω πως εστω και η ελάχιστη ενασχόληση με την εξερεύνηση του ήχου έχει να προσφέρει πολλά σε κάθε καλλιτέχνη, με κυριότερο την αφύπνηση των αισθήσεων.
   Καλή ακρόαση για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν πως γίνεται δώδεκα άτομα να μιλάνε ταυτόχρονα και καπως να συνεννοούνται.



Wednesday, March 19, 2014

Blind portraits





  Τυφλά, επειδή δεν έβλεπα παρά μόνο την πίσω μύτη από το πινέλο πάνω σε άδειο χαρτί. Ωραίο παιχνιδάκι που το προτείνω, άμα έχετε μελάνι για νέφτι κι ένα τζάμι να το απλώσετε πάνω. Φαντάζομαι και με λαδοπαστέλ θα πετυχαίνει μια χαρά, που είναι πιο βολικό, αλλά δεν το 'χω δοκιμάσει. Από που ξεφυτρώνουν όλοι αυτοί δεν ξέρω. Συνήθως μοιάζουν, αφού η κίνηση είναι πάνω κάτω η ίδια, το ίδιο πρότυπο που επαναλαμβάνεται κάθε φορά σε παραλλαγές.

Tuesday, March 4, 2014

22 & 11




   Ένα ντέμο από το τι γίνεται όταν βρίσκεις πλέξι στο δρόμο και σου κόβονται τα δάχτυλα να τα κουβαλήσεις και όταν έχεις πάρει ένα κιλό μελάνι για ξύλοπριντ που αφήνει 10 φορές ίχνος. Το πρώτο νορμάλ κατά τ' άλλα. Τι βγήκε; Ένα πουλερικό με ένα κανταΐφι στο κεφάλι, όπως λέμε 1998.(άστο αυτό για μετά)
   Τα νουμεράκια ανήκουν στην ημερομηνία που έσκασα μύτη με τα πόδια, δηλαδή τούμπα ανάποδα, σε σχήμα "όπως με βολεύει", ωστόσο παίζουνε κανονικά. Μπορώ να κάνω και το δικό σου άμα θες, αλλά δε θέλω εγώ για την ώρα, γιατί πρέπει να κάνω 33 τέτοια και μετά δε λέω , γιατί δε θα είναι πια ντέμο. Στο τέλος θα μάθω 5 πράματα υπολογίζω για το πως έγινε και κατέληξα το κουμάσι που είμαι, που δε διαφέρει και πολύ με εκείνο το πρώτο κουμάσι που ήμουνα άμα δεις τις φωτογραφίες θα το καταλάβεις, εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα. Το δείγμα 2 δεν είναι και πολύ σόι, πήρα ένα τυχαίο από τα πρώτα, έτσι για τη φάση. Οπότε στο εξής: πλέξι και βία (πως κρατιέμαι να μην κάνω ρίμα, αναρωτιέμαι). 
   



Wednesday, January 8, 2014

Στο κάψε - γράψε.


     


  Κάθεσαι και καπνίζεις ένα βράδυ και αφηρημένα καις κάτι τριχούλες που προεξέχουν από τις τρυπούλες του χαρτονιού, που είχε εκείνα τα φαντεζί κουμπιά σε βιομηχανικό στυλ πριν τα ξηλώσεις. Κάψε από δω, κάψε από κει, να τα μας, χάλασες ένα μπικ θαλασσί σχεδόν ολόκληρο, κονόμησες και μια φουσκάλα στο δάχτυλο που έκανε δυο βδομάδες να σκάσει, αλλά έκανες το μοδέρνο να μοιάζει παλιακό, κάτι είναι και αυτό. Μετά, το κάψιμο έγινε μάθημα, αλλά επιμένεις και τότε ευτυχώς που έχεις κολλητήρι των 5 ευρώ, που ήδη το έχεις εκπαιδεύσει σε πλαστικά και ξύλα, ώστε να μην έχει ελπίδες να κάνει τη δουλειά που λένε πως κάνει φυσιολογικά και όπως και να 'χει, δεν το λυπάσαι περισσότερο από το φουσκαλιασμένο αντίχειρά σου. Έτσι, να σου κι άλλο ένα μοδέρνο-παλιακό σε στυλ "σκάβω με το μαρκαδόρο" που ξεγελάει. Με όλα αυτά που ανακάλυψες είσαι πολύ ενθουσιασμένος και σκέφτεσαι τεράστια έργα φτιαγμένα με φωτιά, όμως τέτοια σκέφτεσαι κάθε μέρα χιλιάδες πλέον και στριμώχνονται στον ανύποπτο χρόνο, που δίνει τυχαία την ευκαιρία σε κάποιο απ' αυτά να ζήσει.


Monday, December 23, 2013

My ghost repellent.


Αλεξάκη θενξ για τη φωτό που πάντα μου θυμίζει εκείνο το τρελό βράδυ και πρωί. Την πείραξα όπως με βόλευε και ιδού τα αποτελέσματα. Το ωραίο είναι πως διαθέτω και στην πραγματικότητα γκοστ ρηπελεντ που μοιάζει ακριβώς έτσι μόνο που είναι βερσιόν πρασινάκι που ταιριάζει και με το καινούργιο μου πουλόβερ. Κάνει δουλειά, αλλά δε μπορώ να πω από που το πήρα γιατί θα βουλιάξει το μαγαζί. Μπορεί βέβαια κανείς να το φτιάξει και μόνος του άμα θέλει κι έχει όρεξη, διαφορετικά θα τον τρώει το άσπρο σκοτάδι και το μαύρο εναλλάξ, να το ξέρει. Προσοχή στα τζιρτζιλάκια του φακνού.